Een weekend vol emoties

Ik zit in het bed van Darcy en mijmer een beetje over dit weekend. Naast mij staat een dienblad met koffie en een broodje vlokken waar ik zo van houd. En twee pepermuntjes want ik stink uit mijn mond ’s morgens  🙈. Darcy zelf is alweer weg want zijn dochter heeft een turnwedstrijd.

Het was een leerzaam weekend hier in West-Friesland. En er is veel gebeurd. Mijn hersens moeten het duidelijk allemaal even verwerken.

Om 12:00 ging gisteren de deurbel. Het leek wel of het complete orkestgebouw voor de deur stond. Verschrikkelijk wie neemt zo’n bel? Darcy had duidelijk een heel ander leven hiervoor. De mensen kwamen het huis bekijken dat in de verkoop staat. Ik moest opendoen want Mark was nog bezig om andere serieuze kijkers te helpen. Dus het ging best goed tijdens de open huizendag voor een huis dat in een hogere en dus lastigere prijsklasse zit. ” Je gaat toch niet je tafels verkopen he als er mensen komen kijken?” zei Darcy nog gekscherend diezelfde morgen toen ik zijn huis opleukte met wat accessoires. Ik vroeg mij af waarom ik dat zou doen. Een vraag die onbeantwoord bleef totdat de eerste kijkers vroegen wat voor werk ik deed. Darcy durfde mij niet aan te kijken, omdat hij anders in de lach zou schieten. Vijf minuten later bekeken we met zijn allen foto’s van tafels op mijn IPad en wilde de man mijn visitekaartje omdat hij bij een bedrijf werkt dat ingericht moet worden en zijn vriend projectinrichter is. En ze waren heel handig mijn tafels. En hij vond ze ook erg mooi. Darcy had gelijk, ik was niet te vertrouwen 😉.

Nadat de laatste kijkers het huis hadden verlaten, gingen we de hond weer ophalen die bij zijn ouders gedropt was. Dit lijkt een doodgewone zin die je nu leest, maar dat is het niet. Darcy had namelijk nagelaten om deze zelfde ouders te vertellen dat ik überhaupt bestond. En ze zijn op leeftijd dus een hartstilstand zit in een klein hoekje. Onderweg tikte hij nog snel een berichtje naar zijn moeder dat hij ” iemand” meenam. En vijf minuten later stond ik voor haar neus. Het resultaat was een ongemakkelijke hand en een hoofd dat stond op standje “wat moet ik in godsnaam met deze vrouw “. Ook zijn vader moest het even verwerken. Het waren 15 hele ongemakkelijke minuten waar ik mij zo goed als kon doorheen probeerde te slaan. We kregen koffie en iedereen ontdooide een klein beetje. Plots stond de vader van Darcy op en ik kreeg een enorme knuffel. En nog een en een dikke zoen op mijn wangen. Hij huilde. Want hij was zo blij zei hij. Het was ontzettend lief en ik schoot ook vol, van blijdschap (en opluchting ).

Even later vroeg de moeder of we nog koffie wilden. Vader lustte wel een wijntje want daar was ie wel aan toe. En ik ook en dus kolkten we twee minuten later ons eerste glas wijn weg. Ik wist het meteen, dit is een man naar mijn hart.

Het tweede glas volgde niet veel later op een geheel andere locatie . Ik bevond mij inmiddels aan een andere tafel in een iets drukker gezelschap. We waren beland bij een van zijn zussen met haar man en enige (wat oudere en prachtige , het zit in de familie ) dochters die ik al een keer eerder had ontmoet. Dus geen ongemakkelijke stiltes dit keer. Het was meteen gezellig en ook de ouders van Darcy schoven niet veel later aan. Oma (moeder Darcy) was inmiddels ook bijgekomen en keek mij vriendelijk aan. Het was een drukte van jewelste aan tafel met mensen die door elkaar praatten en drie !! honden (zus heeft ook nog twee grappige labradoodles) die het leuk vonden om elkaar weer te zien, terwijl iedereen genoot van de heerlijke Indonesische rijsttafel (Darcy is kwart Indo) die op tafel stond. Oma had een grote pan rijst meegenomen want die kon niemand zo lekker maken als zij. Het was zoals je wel eens in films ziet. En ik genoot volop.

Thuis gekomen genoot ik ook weer van de rust. En onder het genot van nog een wijntje evalueerden we de hele dag en voordat we het wisten, hadden we diepgaande gesprekken over de dingen die nog in ons rugzakje zaten en waarvan we hoopten dat we ze op een dag aan de wilgen konden hangen.

Echter , toen ik in bed lag , ging ik malen (ben ik een ster in) en voordat ik het wist rolden opnieuw de tranen over mijn wangen. Dit keer van verdriet dat er zo nu en dan nog uitkomt. Van wat ik heb meegemaakt. Ik sloot mij af erdoor en wilde het liefst naar mijn eigen veilige huis waar ik mij even lekker kon terug trekken. Gek toch hoe het in ons brein plots kan werken. Althans in de mijne dan want misschien werkt het bij jullie helemaal niet zo. Maar ik wist ook dat het tijd werd om niet meer weg te lopen als iets dichterbij komt en dus bleef ik keurig liggen en vertelde Darcy wat er met mij gebeurde. En daarna ging ik lekker slapen. Zoals je wel eens tegen kinderen zegt. Omdat de volgende dag alles er weer anders uit kan zien.

En nu ik lig er nog steeds . Weliswaar alleen maar met een veel beter gevoel. De nachtrust heeft mij goed gedaan. Ik hoor hier. Bij deze man die ik zo ontzettend lief heb. Het is best eng als de rugzak af en toe uitgepakt wordt. Dan kan ik een beetje verlamd raken. Maar dat is niet erg. Want sommige dingen heb je niet meer nodig en mogen eruit.

Ik kijk naar het dienblad naast mij en voel weer de tranen over mijn wangen rollen . Dit keer van ontroering van dit lieve gebaar en van dankbaarheid. Het was een leerzaam weekend.

En terwijl ik een hap neem van mijn broodje vlokken en denk aan mijn lieve kind dat ik zo weer ga ophalen, voel ik mij een echte mazzelaar .