Alles begint bij loslaten

Uit elkaar gaan is niet makkelijk. Scheiden is lijden, zeggen ze niet voor niets. Je heb vaak zo’n tijd met elkaar doorgebracht dat loslaten niet vanzelf gaat. Je moet ontzettend wennen dat je niet alleen je ex maar ook het leven dat je samen had, moet inleveren. Alles is anders. Plotseling is je huis je huis niet meer en weten je vrienden niet wat ze met de situatie aan moeten. Ook omdat jij het zelf even niet meer weet. En dat brengt hele ongemakkelijke en pijnlijke momenten teweeg. Over familie maar niet te spreken.

Nee scheiden is niet mijn hobby kan ik je zeggen. Ik hoop het ook nooit meer mee te maken maar ja je hebt garantie tot de voordeur zeg ik altijd. En ik ben nu toch weer heel gelukkig  met mijn nieuwe liefde. Dus ik gok het er toch maar op.

Wat ik zelf vooral heel lastig vond, was om te horen dat iemand zo snel mijn plek had ingenomen en dat het leek alsof ik nooit had bestaan. Dat was natuurlijk niet zo maar zo voelde het wel. Opeens ging Yens met zijn vader en een andere vrouw naar Eurodisney. Ik kreeg er direct beeld bij want ik was er het jaar ervoor nog zelf met hen geweest. Heel lastig vond ik het idee dat ze daar het ideale gezinnetje gingen spelen. Maar ik liet Yens uiteraard gaan want ik gunde mijn kind een leuke tijd. En het was leuk!

Opeens krijg je de verhalen van je kind hoe het er aan toe gaat in dat andere huis . Want een kind van acht houdt daar gelukkig geen rekening mee. Ik kan rustig stellen dat je veel te veel details krijgt en dat je menig keer even diep adem moet halen. En alles lijkt opeens ook zo leuk wat ze met elkaar doen. Ook al sta je 100% achter je eigen beslissing, plotseling denk je toch waar gaat het bij mij mis? Waarom vind ik het zo moeilijk om het ook leuk te hebben?

Mijn ex bood al vrij snel aan om A, zijn nieuwe vriendin, te ontmoeten. Maar ik dacht aan mijn hoela en ging niet. Nu kan je denken ze gaat toch met je kind om dus je moet wel maar ik dacht zijn vader is erbij en Yens is blij dus zo erg zal ze niet zijn. En eerlijk gezegd was ik er gewoon niet aan toe. Het nadeel is wel dat je iemand dan heel groot in je hoofd maakt (en negatieve gedachten hebt) en je dus beter gewoon diegene de hand kunt schudden en als ik het over mocht doen dan had ik dit ook direct gedaan. Gewoon even door die zure appel heen die helemaal niet zo zuur bleek te zijn als dat ik dacht. Sterker nog twee jaar later kan ik je zeggen, ze is enig! Soms vind ik haar leuker dan mijn ex. Ze ging hard lachen toen ik haar dat laatst eerlijk vertelde (of de ex ook lacht straks weet ik nog niet maar die kan ook wel wat hebben ).

Ik ben heel blij dat zij in het leven van mijn kind is. Ze is dol op Yens en hij op haar. En ik voel geen enkele concurrentie in haar nabijheid. Het is gewoon goed. Ze weet wanneer ze een stapje terug moet doen als er iets aan de hand is met ons kind en we er allemaal bij zijn. Overigens hoeft ze van mij helemaal geen stapje terug te doen hoor want voor mij hoort ze er helemaal bij. Maar dat doet ze wel. Laatst had Yens opgetreden in Carré en op weg naar de auto liep hij tussen mij en zijn vader in. Zijn handjes in die van ons. A liep achter ons met mijn ouders . Ik vond het een ietwat ongemakkelijke situatie omdat ik het gevoel had dat we haar zo buitensloten wat niet waar was. Ik weet ook zeker dat zij dat ook helemaal niet zo zag maar het geeft wel aan hoe ik erin sta.

En nu begin ik zelf aan dit hoofdstuk en stap ik in het leven van een man , vrienden en familie die ooit bij haar, die andere vrouw, hoorden. En misschien nog wel het spannendste (ook voor ons), ik stap in het leven van haar kinderen. En ik weet als geen ander hoe verwarrend dat voelt. En dus zou het fijn zijn als ze dat ook wist. Dat ze zich geen zorgen hoeft te maken omdat ik weet hoe lastig het is in het begin. Dat ze vertrouwen moet hebben dat ik haar plek nooit kan en wil innemen en met alle liefde af en toe een stapje terug wil doen . Ze mag vertrouwen op de man die ze toch heel wat jaartjes lief heeft gehad. Dat hij de juiste keuze maakt en niet over 1 nacht ijs is gegaan. Ook  al  gaat het nog  niet zo soepel omdat iedereen aan elkaar en aan de nieuwe situatie moet wennen, dan is het heel erg fijn om te weten dat zij het goed vindt.

Ik hoop dat ze uiteindelijk net zo blij met mij zal zijn als ik met A . Dat ze ons ook de ruimte geeft om een band op te bouwen met de kinderen net zoals ik A ooit de ruimte heb gegeven met Yens. Dat hoop ik echt. Het is namelijk niet alleen heel fijn voor de kinderen, maar het is als moeder ook heerlijk om te weten dat je je kind met een gerust hart bij die ander kunt loslaten. En lekker iets voor je zelf kunt gaan doen (want er zitten ook voordelen aan scheiden).

Alles begint bij loslaten.

 

4 reacties op Alles begint bij loslaten

  1. Wat heb jij een heerlijke schrijstijl.. Zo ongelooflijk naturel en eerlijk.. Je hebt talent om moeilijke levenssituaties heel luchtig en leefbaar te beschrijven chapeau overigens heel herkenbaar
    Joop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *