Pas 10 of al 10?

 

Dat lieve kind van mij is alweer tien. Of is hij pas tien? Ik weet het niet. Het wisselt elkaar de hele dag in razend tempo af .

Hij had van de week een aantal nachtmerries zei hij. In elke droom verdween ik van het toneel en kwam ik hem ook niet meer ophalen. En hij vond dat heel naar. En dat snap ik want hij is pas tien en dan heb je je moeder nog heel erg nodig (godzijdank). Wat deze dromen betekenen, weet ik niet. Waarschijnlijk moeten we het niet letterlijk nemen en is hij mij misschien juist een beetje aan het loslaten. Want hij is ten slotte al tien.

Van de week had hij gelukkig weer leuk gedroomd zei hij. Hij kon er nog steeds om lachen. In de wei lag een koe. En die koe was ik. Dus heel veel beter was het er voor mij persoonlijk niet op geworden maar dat geeft niet.

Toen hij zo aan het giechelen was bij Mark Darcy toen we kennis gingen maken met zijn tiener en puber was Yens nog echt klein. Of waren die meiden nou zo groot? Ik weet het niet. Ze hadden zichzelf in ieder geval meer onder controle dan hij. Dus toch vast de leeftijd. Gisteren haalde ik hem op bij Musical les. Ik hoorde hem al schreeuwen en grijnzend kwam hij de kleedkamer uit. “Ze noemen mij krijs krijs” en hij vertelde het alsof dit het grootste compliment was dat je kon krijgen. Ik vond dat hij een keer moest stoppen met dat plotselinge gegil van hem. Dat was raar en irritant en hoefde je wat mij betreft niet meer te doen als je tien bent. De hond van Darcy was zich zondag ook rot geschrokken ervan (maar die is hoog sensitief volgens Mark. Mijn god , ik wist niet dat dit bestond. Bel die hondenfluisteraar maar meteen op als Yens vaker komt). En nu had hij het dus ook gedaan bij de grote meiden die in zijn musical groep zitten.  En dat vond ik irritant. Wat zo maak je geen vrienden en dat wil je niet voor je kind.

Afijn Yens kreeg een kleine preek van mij op een toon die ook niet de schoonheidsprijs verdient. Ik kan soms een klein beetje mijn stem gaan verheffen (niet schreeuwen he) en ik heb dan iets weg van een opgewonden standje. Ik wil een punt maken maar de manier waarop kan beter. Dat vond Yens ook. Hij weigerde naast mij te fietsen en bleef 10 meter achter mij hangen, tot mijn grote ergernis. Pas toen we bijna thuis waren, vertelde hij mij waarom hij het zo had gedaan.

“Mam, de kinderen vinden mijn grapjes soms raar. Maar dan ben ik juist mijzelf. Ik ben gewoon een beetje apart. En als ze die kant niet leuk vinden dan weet ik het niet goed meer. Dan ga ik expres mijn lelijke kant laten zien en dan ga ik als grapje schreeuwen naar ze. En als jij dan je stem verheft dan geef ik je de ruimte om even af te koelen door achter je te gaan fietsen. Ik neem dan wat afstand. En dan krijg ik zelf ook meteen even de ruimte om af te koelen want ik ben ook een beetje boos op mijzelf achteraf.“

Eerlijk gezegd stond ik met mijn mond vol tanden toen hij dit zei. Ik kan je zeggen, ik schaamde mij ook een beetje voor mijzelf dat ik zijn houding totaal verkeerd begrepen had. Door wat afstand te nemen wilde hij mij niet een hak zetten maar hield hij juist rekening met mij. Ik kan het nog steeds niet geloven dat hij dat echt zei. Want dit is wel zo godvergeten verstandig voor zijn leeftijd en ook ontroerend mooi. Wat een inlevingsvermogen heb je dan. En dat kind is pas tien he. Hoe weet hij dit soort dingen? Zit er een oude ziel in hem of zo? Het is namelijk net een monnik.

Ik voel mij bevoorrecht dat wij samen over dit soort dingen kunnen praten zodat we elkaar voortaan beter kunnen begrijpen. Want dat kan, want hij is ten slotte al tien. En ik? Als ik dit soort wijsheden uit de mond van mijn kind hoor komen, dan denk ik, Brenda Schaaper, je hebt nog een hoop te leren. Maar dat geeft niet, je bent ten slotte pas 48.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *