De eerste kennismaking

“Ze is okay en aardig”.

Dit was de terugkoppeling die ik van Mark Darcy kreeg. Meer kwam er niet uit. Ik heb het over de pubers waarmee Yens en ik gisteren plots kennis mochten maken. Het hoogst haalbare voor mij denk ik voor een eerste ontmoeting. Yens vonden ze “apart en druk”. Nou daar was niks aan gelogen. Mijn god was dat kind hyper. Hij was helemaal in de bonen dat hij zijn stiefzussen (zo noemt ie ze ook meteen) toch nog vrij plotseling ging ontmoeten. En of het nou daardoor kwam dat hij bleef ratelen tijdens het eten en de slappe lach kreeg of dat het kwam door het feit dat hij ervoor had moeten optreden in het theater weet ik niet. Maar hij maakte in ieder geval heel veel geluid en de pubers keken hem ietwat verbaasd aan en lachten maar met hem mee. Dat deed ik ook . Maar wel een beetje als een boer met kiespijn want stiekem dacht ik “wat doet dit kind” ? Maar ja eerste kennismakingen zijn gewoon niet ons ding.

Nu bracht ik het er zelf best goed vanaf. Het verbaasde mij zelfs een beetje. Ik stelde een vraag en de pubers gaven netjes antwoord. Nou dat is al heel wat toch? Maar nu ik kennis heb gemaakt met de schreeuwpuber klopt deze naam eigenlijk niet. Althans nog niet. Want ze schijnt het wel heel goed te kunnen volgens Darcy.  Onlangs ging ze namelijk behoorlijk hard schreeuwen toen ze haar wiskundeboek kwijt was. Zoals alleen pubers kunnen doen, hoorde ik. En toen leek mij dit wel de juiste naam voor haar in mijn stukjes. Mijn vriendinnen vonden het fantastisch dat ze geschreeuwd had om een wiskundeboek. Een wiskundeboek he. Dat hadden hun kinderen nog nooit gedaan. Die hadden überhaupt nog nooit om een studieboek gevraagd.  Maar ze is heel slim. En keurig. En ook nog mooi.  Mijn god wat is dit kind goed gelukt. Ik keek naar een stel prachtige kijkers en een paar gestyleerde wenkbrauwen waar je U tegen zegt. Echt, ik raad Darcy aan om ook eens zijn wenkbrauwen onderhanden te laten nemen door zijn dochter (dan ga ik daarna). Maar ik kan er nu niet over beginnen tegen hem, want ik maakte gisteren 1 foutje. Ik zei , toen we weg gingen iedereen gedag behalve hem. En ik zelf vond het wel grappig toen hij achter mij aan gerend kwam en ik al bijna in de auto zat. En hij kon er ook wel om lachen (als een boer met kiespijn) maar toch. Hij is een man he en die willen graag belangrijk gevonden worden. En daar ging het net even mis. Als dat maar geen voorbode is voor de toekomst ;).

De pré puber was heel verlegen. Ze gaf wel antwoord als je haar iets vroeg maar je hoefde geen hele gesprekken te verwachten. Maar och wat kon ze lief kijken. Ze keek je met diezelfde mooie indringende ogen aan en als je haar dan een compliment gaf, ging ze glimmen van oor tot oor. Zo ontzettend lief! Ik moest mij inhouden om haar niet meteen te gaan knuffelen. Dat leek mij namelijk ietwat ongepast de eerste keer.

Yens daarentegen had hier totaal geen boodschap aan. We deden wat spelletjes en de winnaar kreeg een knuffel van hem. Hij kondigde dit aan alsof je je geen mooiere prijs kon wensen (en dat is ook zo). Uiteraard had hij dit zelf bedacht en toen de pubers ietwat begonnen te sputteren, duldde hij geen tegenspraak. De pre puber was het eerste “slachtoffer” en onderging zijn knuffel gewillig toen ze had gewonnen van hem met Twister. Het kon ook zijn dat Yens zich vrijwillig liet vallen zodat hij er zeker van was dat hij haar kon knuffelen. En toen bleef de schreeuwpuber nog over maar die zat vastgeklampt aan haar telefoon. Maar de wonderen zijn de wereld niet uit en plots ging ze een potje schaken (slimmerik) met haar vader. Wij keken allemaal aandachtig mee, maar moesten toegeven dat we er geen jota van snapten wat ze deden. Yens moedigde haar luidkeels aan alsof het een voetbalwedstrijd was en beloofde haar dat ook zij een grote knuffel zou krijgen als ze zou winnen. Je zag aan zijn gezicht dat hij er al klaar voor was. Alleen Darcy gooide roet in het eten door zijn dochter genadeloos te verslaan (misschien heeft ze de hersens van haar vader 😉 ). En dus moest er plots met hem geknuffeld worden. Dat was nou heel erg jammer. Maar leer mij Yens kennen. Die laat het er niet zomaar bij zitten en dus liep hij om de tafel heen en sloeg zijn armpjes om de ietwat ongemakkelijke schreeuwpuber heen en knuffelde haar alsof zijn leven ervan af hing. Als beloning. Voor de tweede plek. Maar ik denk dat ze het niet erg vond.

“Hij is wel apart pap. Maar dat geeft niet. Dat hoort bij jongetjes van 10. “

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *