Een blauwe bank

Ik heb tussen het werken door allemaal leuke woonaccessoires geshopt. Spulletjes die ik zelf wel in mijn huis zou willen hebben maar ze zijn niet voor mij. Ze zijn voor Mark Darcy.

Ik weet nog heel goed toen ik de eerste keer bij hem thuis kwam. Ik moest even slikken. En dat is zachtjes uitgedrukt. Ik zag een grote hondenbench staan, kleden op een bank en meubels uit het jaar kruk. En een gifgroene muur in zijn slaapkamer. Probeer je dan nog maar eens te concentreren op hele andere dingen. Mijn god een schok voor iemand die in de meubelbranche zit. En ik pretendeer niet dat ik het wel weet. Nee dan moet je bij mijn styliste zijn die in een soort VT Wonen huis woont. Maar ik kom wel leuk mee met gekregen spullen. Want geld voor allemaal nieuwe dingen hadden we niet . En als Yens en ik ons huis binnen lopen dan roepen we altijd tegelijk “Ah lekker thuis”. Heel belangrijk.

En misschien was het precies dat gevoel dat ik miste in het huis van Darcy . Het is prachtig ruim en heeft veel mogelijkheden maar het mist een ziel. En hoe zeg je dat vriendelijk gezien mijn beperking aan tact? In eerste instantie niet dus. Ik kreeg het niet mijn strot uit. (Dat betekent dat ik echt verliefd ben want anders had ik je allang per ongeluk beledigd, ben ik bang). Gelukkig gooide de makelaar het hoge woord eruit. Zijn huis staat namelijk te koop. Ze miste sfeer zei ze, wat weer bijzonder eerlijk is van een makelaar maar of het ook slim is? Maar ze had geluk want Mark werd er niet warm of koud van. Ook niet toen ik toegaf dat de makelaar gelijk had.

En nu is er binnenkort open huizenroute en je voelt hem al aankomen . Ik opperde dat we (ik bedoelde eigenlijk gewoon IK maar wilde hem nog het gevoel geven dat hij er invloed op had 🙈) misschien het huis iets huiselijker en moderner konden maken zodat hij het sneller zou verkopen (en ik er ook vanaf was 😉). Hij vond het een goed idee en dus ging ik op pad met wat tips van die styliste natuurlijk (waarvan zij vindt dat ik ze niet heel goed heb opgevolgd maar dat terzijde).

In gedachten had ik een blauwe bank. Mijn god wat paste er in godsnaam bij een blauwe bank (degelijk blauw he niet dat mode blauw van nu😉). Afijn het lukte en ik was content met mijn nieuwe aankopen. Althans die van Mark want ik liet hem betalen natuurlijk . Ik vertelde hem over die moeilijke kleur blauw en hoeveel moeite ik had moeten doen. “Blauw ? Wat is er dan blauw in mijn huis Bren?” Het zweet brak mij uit terwijl ik naar een stapel blauwe kussens en accessoires keek. Er was helemaal geen blauwe bank maar een best moderne grijze variant. Ik kon het niet geloven maar het bewijsmateriaal werd direct ge-appt. Sinds wanneer was ik kleurenblind geworden zeg?

Maar nee ik was niet dom en het was logisch dat ik dit dacht hoor (zo lief is Darcy he). Ik had namelijk altijd tegen lelijke blauwe hondenkleden aangekeken (een hond maakt meer kapot dan je lief is ). Maar niks blauw betekende wel dat ik alles weer kon gaan ruilen . En dus ging de lol er wel een beetje van af. Maar ik herpakte mijzelf en ging weer op pad.

Toen ik mijn kind ophaalde en hij alle tassen met nieuwe aankopen mee moest helpen sjouwen naar boven , keek hij mij kritisch aan. “Mam, we gaan toch niet al deze spullen (die ik al door de domme ruilactie naar boven, naar beneden en weer naar boven had moeten dragen) in onze woonkamer stallen he? Ons huis is niet groter dan een hotelkamer mam!” (nee een doos onder de brug is pas klein). Maar dat gingen we dus wel doen.

Maar beide mannen weten wanneer het tijd is om het vrouwtje niet nog meer op de kast te jagen. Darcy stuurde hartjes en complimenten bij de aanblik van de foto’s van alle aankopen. Sterker nog ik zag ons meteen gezellig samen liggen op die nieuwe kussens op de grijze bank. En die andere ging op mijn schoot zitten en gaf mij een hoofdmassage (want dat vindt je toch zo lekker mam?” In zijn huiselijke pyjamaatje dat hij direct uit school had aangetrokken.

Oost west thuis zit ik best!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *