de hond van Mark Darcy

Onlangs was ik dus onderweg naar een huis waar wat mij betreft de leukste man van Nederland woont. Ik moest er een klein stukje voor rijden maar dan heb je ook wat. Alles wat je van ver haalt, is lekker en zo kan ik nog wel even doorgaan met alle clichés. Ik had eindelijk een date met Mark Darcy, na maanden lang appen en bellen.

De regen kwam die avond werkelijk met bakken uit de lucht. Ik kon bijna geen hand voor ogen zien in de auto en daarbij ging het ook nog heel hard onweren. Nu ben ik een beetje gevoelig voor tekens van boven af en ik wist niet of noodweer nou zo’n goed teken was .Wat wilde ze hierboven zeggen? Dat het een stormachtige relatie zou worden? Nou die had ik al genoeg gehad en ik schatte Mark toch net even anders in. Net toen ik bijna uit paniek weer wilde omdraaien naar huis, verscheen daar die bak met goud. De redder in nood. Een schitterende kleurrijke regenboog verscheen aan de horizon. Ik slaakte een zucht van verlichting en reed vrolijk verder. De vooruitzichten waren goed.

Nu moet ik je nog wel iets vertellen. Los van het feit dat het een (klein) stukje rijden is, omdat Mark in een gat woont (al zeg ik het zelf) is er nog 1 dingetje . Mark heeft namelijk een hond. Hij ziet er wel heel erg lief uit met zijn bruine hondenogen. Hoe ik dat weet? Nou Mark heeft zijn hond een tijdje als profielfoto gehad . Hij vindt namelijk dat hij zelf niet fotogeniek is en ik moet eerlijk toegeven dat hier een kern van waarheid inzit. Mark heeft de hond gered uit een penibele situatie en dat is heel nobel van hem. Zo is ie gewoon deze leuke lieve man. Maar goed er is dus wel een hond. En Yens is er gek op maar eerlijk gezegd ben ik zelf niet zo van de honden. Maar ja in de liefde moet je alles een kans geven dus ook een hond .

In het gat aangekomen (google maps kende het gewoon) parkeerde ik mijn auto op de oprit pal naast die van Mark. Lekker in het zicht! Ik stelde mij de buren voor loerend achter de gordijnen en zo gaf ik ze nu wat te roddelen. Een rare vorm van humor. Een voordeur kon ik niet vinden (die is er wel maar als je nerveus bent dan werken je ogen maar half heb ik gemerkt) dus ik ging door de achterdeur. Onmiddellijk hoorde ik een luid geblaf. Pff de hond in kwestie was duidelijk ook thuis.

Ik zag in de woonkamer een man staan met een hond vastgeklemd tussen zijn benen. Ik had Mark namelijk heel duidelijk geïnstrueerd dat ik absoluut niet houd van dat kruizengelik (door honden dan). Waarom doen die beesten dat? Dus van een hele romantische omhelzing was geen sprake. Maar ik zag het direct. Zelfs met een hond in zijn hand was hij leuk, mijn Mark (dat heet de blinde vlek).

Ik wist wat mij te doen stond en dus probeerde ik een soort van vriendschap te sluiten met de bruine labrador. Dat leek te lukken. Ik gooide af en toe de afgekloven tennisbal door de huiskamer en hij bracht het balletje netjes weer terug. Maar dat was het dan ook wel. Ik moest tenslotte ook mijn aandacht richten op Mark, die romantisch af en toe mijn hand pakte.

Mark had niet voor mij gekookt maar hij had wel een plan godzijdank. Hij nam mij mee uit eten. Dus toch iets met eten. En dat leek mij ook prima. Hij moest alleen even naar boven om een vestje te halen. Dus dat was het moment dat hond en ik een moment alleen waren. Ik had hem niet zien aankomen en het had een heel mooi moment kunnen worden om elkaar beter te leren kennen hond en ik maar de hond moest het zo nodig verpesten. Hij legde zijn tanden bloot en ging plots heel overdreven tegen mij grommen. Naar mij persoonlijk want ik zag echt niemand anders in die kamer . Heel jammer dit. En ik begreep ook niet welk punt hij wilde maken. Maar ik liet mij niet kisten en bleef pittig staan (met een lichte trilling in mijn benen dat wel).

De baas had het gegrom ook gehoord en kwam naar beneden gesneld. Hond kreeg meteen op zijn donder. Hij werd met de minuut leuker . Mark dan he.

Onderweg naar het restaurant regende het nog steeds. Heel gunstig al zeg ik het zelf. Het zorgde er namelijk voor dat Mark en ik heel dicht tegen elkaar onder een paraplu moesten lopen. Best romantisch op de momenten dat hij de paraplu wel boven mijn hoofd hield. In het restaurant werd er gezellig gekletst en af en toe diep in elkaars ogen gekeken. Mark heeft prachtige blauwe ogen (en donker haar ) dus dat kijkt lekker weg kan ik je zeggen. Tot dusver verliep de date zonder kleerscheuren. Tenminste als je die hond weg denkt. Maar ja er kwam toch een moment dat we weer weg moesten uit dat restaurant en weer terug moesten naar dat bruine “mormel” (ik doe het voor de zekerheid maar tussen aanhalingstekens want Mark verrast mij nog wel eens door plots mijn stukjes te lezen) .

Maar bij thuiskomst was de hond in goede doen en lag heel braaf in zijn mand. Er werd nog wat na geborreld op de bank en voordat ik het wist, kreeg ik een kus of wat van Mark . En dat viel geheel niet tegen, hij werd leuker en leuker.

De sfeer werd steeds beter en ik kreeg het er warm van. Plots werd er ook flink gelikt. Met het nodige kabaal. Dit kon Mark toch niet zijn ? Ik wurmde mij los uit zijn armen en keek recht in een paar bruine i.p.v. blauwe ogen. De hond was namelijk heel stilletjes zijn mand uit geslopen en zat nu vol passie mijn zwart leren jasje af te likken.

Een fractie dacht ik gadverdamme maar wonder boven wonder schoot ik daarna in de lach. En mijn Mark (want inmiddels mocht ik wel MIJN zeggen) wist dat het tijd werd om het spel slimmer te spelen. Zonder hond. Want die stond buitenspel 😉

Noot van de redactie : de man in kwestie heet natuurlijk niet echt Mark Darcy. Zeker nooit Bridget Jones gekeken? 😉

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *